Dans als levende band

Voor Sonia is dans niet louter een artistieke discipline. Het is een ruimte voor creativiteit, voor samenleven en voor het erkennen van anderen.

Ze is al meer dan twintig jaar dansdocente en volgde een opleiding in Latin- en moderne dans, waarna ze haar horizon geleidelijk verbreedde. Tegenwoordig ziet ze dans als een praktisch instrument om kwetsbare groepen samen te brengen en te ondersteunen. 

In het kader van het programma Quand on Danse werkt ze met name in verzorgingstehuizen voor ouderen. De bewegingen zijn soms trager en de lichamen kwetsbaarder, maar dans blijft een moment van vreugde en verbinding.

Het werken met deze groepen vereist een specifieke voorbereiding. Sonia maakt dit heel duidelijk:

“Je kunt niet zomaar improviseren als inclusieve dansdocent. Je moet opgeleid zijn, de deelnemers begrijpen en je aanpak aanpassen.”

Via Quand on Danse volgde ze een opleiding in inclusieve en aangepaste dans. Voor haar is deze opleiding essentieel voor elke professional die zijn of haar praktijk wil openstellen voor mensen die vaak van dans worden uitgesloten.

Want bepaalde groepen worden maar al te vaak buitenspel gezet: ouderen, mensen met een beperking, mensen die door ziekte zijn getroffen...

“Dit zijn mensen die we vaak vergeten omdat we ze niet per se op de hoek van de straat zien. En toch maken ze integraal deel uit van onze samenleving.”

Naast de menselijke betrokkenheid zijn de voordelen van dans goed gedocumenteerd. Neurowetenschappelijk onderzoek bevestigt de positieve effecten ervan op het lichaam en de hersenen, met name in verband met degeneratieve ziekten.

Sonia blijft daarom, workshop na workshop, werken met een duidelijke overtuiging: dans heeft een rol te spelen in welzijn en inclusie.